Στη σύγχρονη καθημερινή μας γλώσσα χρησιμοποιούμε τη λέξη «πάθος» για να περιγράψουμε μια κατάσταση όπου το αίσθημα του πόθου μας παρασύρει ολοκληρωτικά, όπου δεν υπάρχει πια ούτε μια σπίθα λογικής να μας συγκρατήσει.
Στην εποχή μας, που κυριαρχεί η λογική, ο έρωτας ίσως είναι ο μοναδικός τομέας που έχει κανείς την ευκαιρία να γνωρίσει και αυτή την πλευρά του εαυτού του.
Το ότι η αγάπη «πονάει», «παιδεύει», ότι μπορεί να κάνει τον άνθρωπο να χάσει τελείως τα λογικά του, είναι μια πολύ συνηθισμένη αντίληψη του πολιτισμού μας, που δημιουργήθηκε ωστόσο σε μια εποχή που τα δύο φύλα έρχονταν πολύ λιγότερο σε επαφή απ’ ό,τι σήμερα. Και τότε ο έρωτας γεννούσε αληθινό «πόνο» ή κατέληγε ακόμα και σε τραγωδίες.
Η ΛΑΧΤΑΡΑ ΓΙΑ ΠΑΘΟΣ
Σήμερα δεν υπάρχουν πια τέτοια εμπόδια – κι όμως, εμείς λαχταράμε να νιώσουμε το πάθος. Αυτό συνήθως συμβαίνει στον έρωτα που δε βρίσκει ανταπόκριση. Ή όταν είναι ακόμα τόσο φρέσκος, ώστε δεν μπορούμε να είμαστε τόσο «σίγουροι» για τον άλλο.
Και στις φυσιολογικές όμως σχέσεις φουντώνει το πάθος. Περισσότερο τις στιγμές εκείνες που πρόκειται να αποχωριστούμε έστω και για λίγο το σύντροφό μας. Ακόμα, όταν κάπου στον ορίζοντα εμφανίζεται ένας πιθανός αντίζηλος.
Όταν υπάρχει έστω και η ελάχιστη πιθανότητα να χάσουμε το σύντροφό μας, τότε οι ερωτικές επαφές γίνονται συχνότερες, τα φιλιά μας υπόσχονται περισσότερα, οι νύχτες είναι πιο παθιασμένες...
ΑΛΛΟ ΠΑΘΟΣ, ΑΛΛΟ ΑΓΑΠΗ
Είναι σημαντικό, πάντως, να μη συγχέουμε τα αισθήματα του πάθους με εκείνα της αγάπης. Η αγάπη είναι κάτι βαθύ και προσωπικό, «χρεώνει» εκείνον που τη νιώθει. Το πάθος θα μπορούσαμε μάλλον να το παρομοιάσουμε με μια φωτιά στα άχυρα: δεν κρατάει πολύ, αλλά προσφέρεται για το άναμμά της. Είναι περισσότερο έκφραση του φόβου μπροστά στο να χάσουμε τον άλλο και ο έρωτάς μας να μείνει ανεκπλήρωτος.
Πηγή:belife.gr